گیاهانی که برای کودکان خطرناکند!

گیاهان سمی را به کودکتان نشان دهید و به آنها یاد دهید نباید به این گیاهان د ست بزنند.

 وجود گیاه در خانه زیبا و دوست داشتنی است اما بسیاری از گیاهان آپارتمانی برای کودکان سمی هستند. تحقیقات نشان داده 25 درصد مسمومیت ها در کودکان زیر یک سال به دنبال دست زدن و در دهان گذاشتن گیاهان سمی رخ می دهد.
 

گیاهان سمی کدامند؟

بیش از 250 گونه گیاه سمی وجود دارد که 70 گونه آن جز گیاهان آپارتمانی و ساختمانی است و کودکان با آن تماس دارند. برخی از این گیاهان حتما باید به دهان برده شوند تا باعث مسمومیت شوند اما برخی دیگر حتی با تماس پوستی هم سم خود را انتقال می دهد. برخی از این گیاهان سموم اندکی دارند و وقتی زیاد مورد استفاده قرار می گیرند علایم مسمومیت زا بودنشان از جمله تهوع و ضایعات پوستی بروز می کند.

در صورتی که سم این گیاهان قوی باشد علایم دیگری نظیر استفراغ، اسهال، انقباضات عضلانی، افزایش ضربان قلب و حتی مرگ را به دنبال دراند. برای آشنایی بیشتر شما با گیاهان سمی برخی از مشهورترین و پراستفاده ترین آنها را معرفی می کنیم. سعی کنید این گیاهان را از دسترس کودکانتان دور کنید زیرا آنها از روی کنجکاوی به این گیاهان دست می زنند و ممکن است دست آلوده را به دهان ببرند.

گیاهانی که درجه مسمومیت زا بودن آنها بالاست

گیلاس اورشلیم:

میوه های ریز و قرمز رنگ این گیاه که شبیه گوجه گیلاسی است کودکان را به سمت خود جذب می کند. میوه های این گیاه به شدت سمی است و در صورتی که خورده شود باعث اسهال، انقباضات عضلانی و تحریک شدید دستگاه گوارش می شود.

دیفنباخیا:
شیره این گیاه مسمومیت زاست و باعث دل درد شدید، تهوع، استفراغ و ادم دهانی می شود. در صورتی که شیره گیاه با چشم تماس پیدا کند به قرنیه آسیب می زند و اگر به میزان زیاد خورده شود کشنده است.

خرزهره:
این گیاه به شدت سمی است و تماس با آن می تواند در میزان کم باعث تحریکات پوستی شده و در میزان زیاد آریتمی قلبی ایجاد کند.

خرزهره به شدت سمی است و تماس با آن باعث تحریکات پوستی  میشود.

   
 پانستیا:
این گیاه به ویژه بین ارامنه و در زمان عید کادو داده می شود. برگ ها پانستیا قرمز رنگ و زیبا و در عین حال بسیار سمی و خطرناک است. خوردن این گیاه باعث مشکلات ریوی، التهاب دهان و ادم دهانی می شود.

فرفیون:
شیره شیری رنگ این گیاه می تواند سبب التهاب چشم، پوست و بافت ها شود. هنگام کاشت این گیاه توصیه می شود دستکش به دست کنید و عینک محافظ به چشم بگذارید. در صورتی که این گیاه با پوست یامخاط تماس پیدا کند باعث سوزش شدید، تاول، التهاب زبان، ادم، تهوع، استفراغ و اسهال می شود.

گیاهانی که میزان مسمومیت زایی کمتری دارند:

آزالیا:
شاخ و برگ های این گیاه در تماس با پوست ایجاد سوزش می کنند.

بگونیا:
میزان سمیت این گیاه پایین است ولی بهتر است در استفاده از آن مراقب بود زیرا اگر به دهان برده شود می تواند مشکلات گوارشی ایجاد کند. 

گیاه بگونیا، اگر به دهان برده شود می تواند مشکلات گوارشی ایجاد کند.

 
کاکتوس:
شیره این گیاه مشکلات گوارشی ایجاد می کند.

 کالادیوم:
خوردن این گیاه باعث التهاب در ناحیه دهان و حلق می شود و حتی ممکن است در بلع غذا اختلال ایجاد کند.

فیکوس:
خوردن برگ و تماس با شیره این گیاه می تواند باعث ایجاد آلرژی شده و علایم نظیر آب ریزش بینی، قرمزی و اشک آلود شدن چشم ها و تحریک دستگاه گوارش را به همراه داشته باشد. 

 خوردن برگ و تماس با شیره گیاه فیکوس، می تواند باعث ایجاد آلرژی شود.

 
برای پیشگیری چه می توانیم بکنیم؟

 •    تمام گیاهان اطرافتان را شناسایی کنید. برگی از آن را بکنید یا از آن گیاه عکس بگیرید و برای آن که از سمی بودن یا نبودنش اطمینان حاصل کنید آن را به یک گیاه شناس نشان دهید.

•    اگر گیاهی سمی در خانه دارید آن را دور از دسترس کودکان بگذارید و مرتبا چک کنید برگ یا گلی روی زمین نیافتاده باشد.

•    گیاهان سمی را به کودکتان نشان دهید و به آنها یاد دهید نباید به این گیاهان دست بزنند یا برگ و گل آنها را به دهان ببرند.

•    اگر در حیاط گیاه سمی دارید هرگز کودک را تنها در حیاط رها نکنید. می توانید دور گیاه سمی را حصار بزنید.

اگر کودک دچار مسمومیت شد چه کنیم؟

اگر متوجه شدید فرزندتان به گیاهان سمی دست زده یا از آن خورده فورا با اورژانس تماس بگیرید و منتظر بروز علایم نمانید. اگر نام گیاه را می دانید آن را به خاطر بسپارید تا به پزشک بگویید و اگر نمی دانید نمونه ای از برگ آن را همراه داشته باشید تا پزشک بتواند پادزهر آن یا داروی مربوطه را راحت تر تجویز کند.  

اگر در حیاط گیاه سمی دارید هرگز کودک را تنها در حیاط رها نکنید.

 
اگر کودک گیاهی سمی را خورده است:

 •    باقی مانده گیاه را از دهان کودک خارج کنید.
•    او را مجبور به استفراغ نکنید.
•    سعی نکنید با خوراندن چیزی به کودک اثر سم را از بین ببرید.
•    دهان کودک را بشویید و آب بکشید.

اگر گیاه با پوست کودک ارتباط داشته است:
 •    لباس های کودک را درآورید.
•    برای 15 دقیقه ناحیه ای از پوست را که با گیاه سمی در ارتباط بوده آب بکشید.
•    هیچ کرم یا پمادی را بدون تجویز پزشک روی پوست کودک نمالید.
•    کودک را در معرض نور خورشید قرار ندهید.
 

گیاهان خطرناک برای کودکان

بسم الله الرحمن الرحیم

زنبورهای عسل مهمترین گرده افشان های میوه ها، سبزیجات، گل ها هستند. همچنین، محصولاتی مثل یونجه که غذای حیوانات اهلی ما هست را گرده افشانی می کنند. بیش از یک سوم محصولات کشاورزی جهان به گرده افشانی زنبورها بستگی دارد.

میوه ها و سبزیجات با حضور زنبورها

میوه ها و سبزیجات بدون زنبورها

اما نکته ی قابل توجه این است که زنبورها غذای ما را آگاهانه گرده افشانی نمی کنند. زنبور ها به علت احتیاج به غذا در محیط حضور دارند و گرده افشانی می کنند.

زنبور ها تمامی پروتئین مورد نیاز خود را از گرده و تمام کربوهیدرات (قند) مورد نیاز خود را از شهد گل ها تامین می کنند.

در واقع زنبور ها در حین تغذیه، در حالی که از گلی به گل دیگر می روند، عمل گرده افشانی را انجام می دهند.

.در مناطقی از جهان که زنبور داری وجود ندارد یا مناطقی که تنوع گیاهی شان برای زنبور ها جذاب نیست، مردم با دست گرده افشانی می کنند و دستمزد دریافت می کنند. این افراد گرده ها را از گلی به گل دیگر با قلم مو منتقل می کنند.

گرده افشانی دستی خیلی هم غیر معمول نیست. اکثر تولید کننده گان گوجه فرنگی گلخانه ای، خودشان گل های گوجه را با ویبراتور دستی گرده افشانی می کنند. چرا که گرده گوجه فرنگی به صورت ایمن و محکم در داخل بساک (گرده دان) نگهداری می شوند و تنها راه آزاد کردن این گرده ها لرزاندن آن ها هست.

زنبور های بامبل (bumble bees) از معدود زنبورهای گرده افشانی هستند که می توانند درون گل بمانند و آن را بلرزانند. آن ها این کار را با لرزاندن عضله های پروازشان و با فرکانسی شبیه نت موسیقی (c) انجام میدهند. بنابراین آنها گل را به لرزه درمی آورند، صدا تولید میکنند و این صدا گرده ها را آزاد می کند و گرده ها روی بدن پرزدار زنبور جمع می شوند و زنبور آن ها را با خود به خانه می برند.

پرورش دهندگان گوجه فرنگی کندوهای حاوی زنبورهای بامبل را داخل گلخانه های خود قرار می دهند چراکه این زنبور ها گرده افشانی بسیار خوبی را برای گوجه فرنگی انجام می دهند.

بیشتر از ۲۰٫۰۰۰ نوع زنبور گرده افشان در دنیا وجود دارد که اغلب دوره زندگی خود را به طور مخفیمخفی درون زمین یا ساقه های توخالی می گذرانند. تعداد خیلی کمی از این گونه ها، مثل زنبورهای عسل در رفتارهای اجتماعی پیشرفت کرده اند.

هر کندو حدود 40 الی 50 هزار زنبور دارد. برخی زنبور ها قادر هستند که افراد مریض و آلوده را شناسایی و از کندو خارج کنند. همچنین زنبور ها رزین های طبیعی را که بسیار چسبناک هست را از سطح گیاهان تراشیده و جمع آوری می کنند و با خود به لانه می برند و با آن لانه های چند وجهی خود را معماری می کنند که ما به آن موم می گوییم.

موم یک ضد عفونی کننده و آنتی بیوتیک طبیعی است. موم به سرعت باکتری ها، قارچ ها و سایر میکروب های داخل کندو را از بین می برد.

13 سال پیش وقتی برای اولین بار در آمریکا گزارش شد که زنبورها در حال از بین رفتن هستند، مشخص بود که مشکلی اساسی وجود دارد.

دلایل از بین رفتن زنبورهای عسل

• کاهش گیاهان گلدار و تغذیه ضعیف زنبورها

در آمریکا زنبورها از زمان جنگ جهانی دوم رو به کاهش شدید بوده اند. در مقایسه با سال 1945 تا کنون تعداد کندوها نصف شده اند و دو میلیون کندو کاهش پیدا کرده است. این به دلیل تغییر روش های کشاورزان از جنگ جهانی دوم به بعد می باشد.

کاشت محصولات پوششی مانند شبدر و یونجه متوقف شد. این گیاهان به طور طبیعی از طریق باکتری های همزیست ریشه هایشان نیتروژن موجود در هوا را در خاک تثبیت می کنند. به جای کاشت این گیاهان پوششی شروع به استفاده از کودهای شیمیایی کردند. گل های یونجه و شبدر غذای بسیار مغذی برای زنبورها هستند.

برای کنترل علف های هرز به طور وسیع شروع به استفاده از علف کش های شیمیایی کردند. بسیاری از این علف ها، گیاهان گلدار هستند که زنبورها برای زنده ماندن به تغذیه از آن ها احتیاج دارند.

در آمریکا کشاورزان شروع به کاشت مزارع بزرگ تک محصولی مثل ذرت کردند که غذای مناسبی برای زنبورها نیستند.

باغاتی مانند بادام که برای گرده افشانی و تولید محصول نیازمند زنبورها هستند در حال گسترش هستند ولی زنبورها روز به روز در حال از بین رفتن هستند و در آینده این باغات مشکل جدی برای گرده افشانی خواهند داشت.

• آفت کش ها

بعد از جنگ جهانی دوم کشاورزان شروع به استفاده از آفت کش های شیمیایی به مقدار زیاد کردند و این کار به امری واجب تبدیل شد. چون به علت تک کشتی های ایجاد شده غذای فراوان در اختیار آفات بود و از طرفی دشمنان طبیعی آن ها از بین رفت بدین ترتیب آفات به سرعت جمعیتشان بیشتر شد و پایین آوردن جمعیت آن ها الزامی بود. و کشاورزان بیشتر و بیشتر به سموم شیمیایی وابسته شدند.

اخیرا محققان دانشگاه “Penn State” شروع به تحقیق روی باقیمانده سموم در دانه های گرده ای که زنبورها به عنوان غذا با خود به کندوهایشان حمل می کنند کردند. آن ها دریافتند که هر نمونه ی گرده که مورد بررسی قراردادند به حداقل 6 آفت کش قابل شناسایی آلوده هستند. این آفت کش ها شامل تمامی گروه های حشره کش، علف کش، قارچ کش و … بودند. دانه های گرده حتی حاوی برخی ترکیبات بودند که به عنوان ماده همراه آفت کش ها در فرمولاسیون آن ها به کار می روند. این ترکیبات برای زنبورها گاها بسیار سمی تر از خود آفت کش هستند.
این زنبورهای کوچک آینه ای هستند که نشان میدهد چه مقدار از این سموم شیمیایی از طریق غذا به بدن ما سرایت می کند.

یکی از پرمصرف ترین نوع این آفت کش ها نئونیکوتینوئید ها هستند که مکانیسم اثر سیستمیک داشته و به داخل شیره گیاهی نفوذ کرده و در کل گیاه پخش می شود. با نیش زدن حشرات آفت و مکیدن مقدار اندکی از شیره آوند های گیاه، این دسته از سموم وارد بدن حشرات شده و موجب مرگ آن ها می شوند.

اگر یکی از این سموم نئونیکوتینوئیدی در غلظت بالایی (مثل مصرف در خاک) استفاده شود، مقدار کافی از آن توسط گیاه جذب شده و در همه جای گیاه پخش می شود و به شهد و گرده می رسد. زنبوری که از این شهد و گرده تغذیه کند، دوز بالایی از آفت کش را دریافت می کند و دچار تشنج شده، به خود میپیچد و می میرد.

در مواردی که فقط بذور هنگام کاشت با این سموم آغشته شوند، دوز خیلی کمی از این سموم به گرده و شهد می رسد. در این صورت ممکن است زنبور ها مسموم یا گیج شوند و مسیر بازگشت به کندو را پیدا نکنند.

توضیح : در فیلم هیچ اشاره ای به سمپاشی برگ های محصولات کشاورزی با این سموم نشده است. و گویا در کشور آمریکا استفاده ی خاکی و آغشته کردن بذرها مرسوم هست.

اما در کشور ما به راحتی این سموم را بر روی شاخ و برگ گیاهان مختلف می پاشند و آفات را کنترل می کنند و حشرات مفید مانند زنبورها می توانند به طور مستقیم با این سموم مسموم می شوند.

• پارازیت ها و بیماری ها

کنه واروآ (Varroa destructor) دشمن شماره یک همه زنبورهای عسل می باشد. انگلی بزرگ و خونخوار که سیستم ایمنی زنبور ها را ضعیف کرده و ویروس ها را منتشر می کند.

ما نمیدانیم زنبوری که یک انگل بزرگ بر روی خود دارد چه حسی دارد!!! نمی دانیم وقتی زنبورها بدنشان توسط ویروس ها مورد حمله قرار بگیرد چه حسی دارند!!!

اما خودمان زمانی که به ویروس آنفولانزا مبتلا هستیم را تجربه کرده ایم. میدانیم که چقدر سخت هست تا خودمان را به فروشگاه برسانیم تا مواد غذایی تقویت کننده تهیه کنیم. چه حالی داشتیم اگر در یک بیابان تهی از مواد غذایی زندگی می کردیم و باید مسافت بسیار طولانی طی میکردیم تا به فروشگاه برسیم. و در آنجا مواد غذایی دارای مقدار زیاد سم عصبی مصرف میکردیم و انقدر حالمان بد می شد که نتوانیم راه خانه را پیدا کنیم. این همان دلایلی هست که عامل مرگ زنبور ها می شود.

این موارد فقط مختص زنبور عسل ما نیست. گونه های بسیاری از زنبورهای زحمتکش وجود دارند که گرده افشانی میکنند. این زنبورها پشتیبان زنبور های عسل ما هستند. این زنبورها عمل گرده افشانی کامل را در کنار زنبورهای عسل بیمه می کنند. ما به همه گونه های زنبور هایمان احتیاج داریم.

.

.

.

پس با این شرایط وخیمی که برای زنبورهایمان ایجاد کرده ایم باید چه کنیم؟

جای امیدواری همچنان وجود دارد. هر کدام از ما می توانیم به دو صورت بسیار آسان به زنبورها کمک کنیم.

• گل هایی که زنبورها دوست دارند بکاریم
• این گل ها را با آفت کش های شیمیایی آلوده نکنیم

در اینترنت جست و جو کنید و گل هایی که بومی محل زندگی شماست را در گلدان یا باغچه دم در خود بکارید. از شهرداری ها بخواهید در پارک ها گل های مناسب زنبورها را به طور متناوب در طول فصل فعالیت زنبورها بکارند.

باید مزارع را از تک کشتی خارج و به صورت چند کشتی در بیاوریم (در کشور ایران به علت خرده مالکی بودن مزارع، تنوع کشت بالا می باشد و مشکل اصلی مصرف سموم شیمیایی بالا می باشد).

حاشیه و پرچین های مزارع را گلکاری کنیم.

وقتی زنبورها به منابع غذایی مناسب و مغذی دسترسی داشته باشند، ما نیز به منابع غذایی کافی دسترسی خواهیم داشت.

منبع : سایت TED