بوعلی دارو
از on 2 دی, 1397
90 نظرات

به نام خدا

علی بن حسین انصاری شیرازی معروف به حاجی زین عطار، پزشک و داروشناس مشهور ایرانی است. شاید بزرگترین داروساز دوره مغول، علی بن حسین انصاری معروف به حاجی زین الدین عطار است، پدرش حسن انصاری از اطبای به نام بود باشد که در سال 729 هجری قمری در شیراز به دنیا آمد. پدرش، جمال الدین حسین، از پزشکان اصفهان بود که چند سال پیش از تولد پسرش، در شیراز اقامت گزید.

حاجی زین العطار

علی بن حسین در شیراز به کسب کمالات پرداخت و شهرت او در طب به حدی رسید که پادشاهان آل مظفر به وی توجهی خاص داشتند. وی معاصر پادشاهان مظفری و طبیب بنام دربار ایشان بود. او در درباز سلطان جلال الدین شاه شجاع، از آل مظفر، 16 سال خدمت کرد و در نزد شاه شجاع، منزلتی والا داشت و پزشک مخصوص او بود.

شاه شجاع، از سلسله مظفریان، پس از ابوسعید، آخرین پادشاه ایلخانیان، در جنوب ایران حکومت می کرد و اهمیت او از نظر ایرانیان در این است که هم دوره حافظ و ممدوح بوده است. به این ترتیب، بی شک بین علی انصاری (حاج زین الدین عطار) و حافظ دوستی و مراوده وجود داشته است.

حاجی زین الدین سرآمد اطبای فارس در قرن هشتم هجری قمری بوده و به همین جهت مورد توجه و احترام بزرگان عصر قرار گرفته و به عنوان طبیب مخصوص شاه شجاع مظفری انتخاب شده است. وی در سال 806 هجری قمری درگذشت.

علی بن حسین انصاری کتب و رسالات چندی دارد که یکی از آنها جزوه های در تشریح، به نام تحفه السلاطین و دیگری کتابی است به نام مفتاح الخزائن در باب ادویه که آن را در سال 1366 میلادی به اتمام رسانده است.

در میان تآلیفات انصاری می توان از تحفـه السلاطین که یک جزوه کالبدشناسی است و مفتاح الخزائن که در سال 767 هجری قمری نوشته شده نام برد. وی سه سال بعد در کتاب اخیر تجدید نظر کرده و مطالب زیادی به آن افزود و آن را با نام اختیارات بدیعی به بانوی شاهزاده بدیع الجمال، همسر امیر مبارزالدین محمد، اهدا نموده است.

کتاب اختیارات بدیعی مشتمل بر مقدمه، دو مقدمه مختصری در کلیات و ماخذ ادویه و نگهداری آنها صحبت کرده است.

پست شده در: مفاخرطب